Celem omawianego badania było porównanie zróżnicowania w zakresie tolerancji powtarzanych wysiłków fizycznych o wysokiej intensywności pomiędzy grupami dzieci (w wieku 10-11 lat), młodzieży (w wieku 14-15 lat) i osób dorosłych (kobiety i mężczyźni w wieku 24-26 lat).

Badane osoby wykonały 4 serie wysiłkowe, polegające na wykonaniu 18 maksymalnych wyprostów nogi w stawie kolanowym na ergometrze izokinetycznym (prędkość kątowa wynosiła 120 stopni na sekundę), oddzielone minutowymi przerwami odpoczynkowymi.

W trakcie wykonywanych wysiłków zmierzono m.in. wielkość wykonanej pracy (TW; total work), a w celu określenia zmian tolerancji wysiłkowej w badanych grupach porównano procentową zmianę wielkości pracy (%TW) wykonanej w 4. serii w stosunku do serii 1. Większa różnica %TW między 4. a 1. serią oznaczała mniejszą tolerancję wysiłku.

Otrzymane wyniki badań wykazały, że wśród mężczyzn największą tolerancję wysiłkową odnotowano u młodych chłopców, następnie u młodzieńców, a najmniejszą u mężczyzn dorosłych. W grupie kobiet największą tolerancję wysiłkową odnotowano u dziewcząt najmłodszych w porównaniu z dziewczętami młodymi i dorosłymi (u których zmiany tolerancji wysiłkowej były podobne).

Naukowcy wykazali istnienie malejącej z wiekiem tolerancji powtarzanych wysiłków fizycznych o wysokiej intensywności u kobiet i mężczyzn. Podkreślili jednak, że u chłopców spadek tolerancji wysiłku był stopniowy, począwszy od okresu dzieciństwa przez okres młodości aż do osiągnięcia dorosłości, natomiast u dziewcząt osiągnięcie dorosłego profilu tolerancji wysiłku nastąpiło już w okresie młodzieńczym, po upływie którego nie obserwowano dalszego jej spadku.

Aby przeczytać artykuł w wersji elektronicznej, musisz posiadać opłaconą prenumeratę w wersji PREMIUM lub PREMIUM+.

PRZEJDŹ DO PEŁNEJ WERSJI ARTYKUŁU

 Strona 0

ZOBACZ ARTYKUŁY O TEJ SAMEJ TEMATYCE

Trening oparty na metodzie interwałowej jest często stosowany w celu rozwoju możliwości wytrzymałościowych organizmu człowieka. Charakterystyczną cechą metody interwałowej jest wykonywanie na przemian wysiłków z wysoką i niską intensywnością (lub z fazą odpoczynku).

Wiele dyscyplin sportowych włączonych do programów edukacyjnych pozostaje niedocenianych. W Stanach Zjednoczonych niełatwo pracować trenerom i sportowcom drużyn szkolnych czy uniwersyteckich, którzy niekoniecznie pragną znaleźć się w czołówce najpopularniejszych dyscyplin. Jeden z dyrektorów sportowych Uniwersytetu Kampville w stanie Virginia, dr Carol R. Chory, zaproponował kilka sposobów na poprawę warunków trenerów i sportowców, którzy pragną uczestniczyć w sesjach treningowych non-core, a więc sportów niegłównych, pomniejszych1.