W przedostatnim odcinku cyklu poświęconego treningowi oporowemu poszczególnych partii mięśniowych zajmiemy się najczęściej zaniedbywanym rejonem muskulatury, którym jest tylna ściana uda. Wśród zwykłych bywalców siłowni mało kto może się pochwalić potężnymi nogami albo chociaż proporcjonalnymi do górnej części sylwetki. Sytuacja wygląda jeszcze gorzej z mięśniami kulszowo-goleniowymi, gdyż zazwyczaj jeśli już ktoś ma spore uda, to rzadko kiedy udaje mu się utrzymać w równowadze ich tył z przednią częścią,...

Często mięśnie kulszowo-goleniowe postrzega się wyłącznie przez pryzmat mięśnia dwugłowego. Widać to wyraźnie po samym nazewnictwie. Większość osób, wypowiadając się na temat treningu tego rejonu, wymienia tylko dwugłowy. Co więcej, są oni przekonani, że tylko ten mięsień ćwiczą. Z pewnością jest on bardziej skomplikowany niż półbłoniasty i półścięgnisty, gdyż składa się z dwóch części. Należy jednak zauważyć, że nie jest najsilniejszy i z pewnością nie poradziłby sobie sam z wykonywaniem swoich zadań. Co więcej, wystarczy dokładnie przyjrzeć się nogom zawodników sportów sylwetkowych, żeby stwierdzić, że nie zawsze jest on największym mięśniem po tylnej stronie uda. Możemy w tym kontekście mówić o treningu dwugłowych czy dwójek, ale trzeba mieć świadomość, że ćwiczymy całą grupę mięśni kulszowo-goleniowych.

Niezbędna wiedza anatomiczna

Najważniejsza rola tylnej ściany uda to prostowanie stawu biodrowego. Dopiero drugą funkcją grupy kulszowo-goleniowej jest zginanie stawu kolanowego. Dodatkowo wszystkie trzy mięśnie są odpowiedzialne za przywodzenie nogi w stawie biodrowym. Mięsień dwugłowy uda charakteryzuje się najbardziej skomplikowaną budową. Ma dwie głowy, z których jedna (długa) działa zarówno na staw biodrowy, jak i kolanowy, a druga (krótka) tylko na kolanowy. Co ciekawe, obie części mają oddzielne unerwienie, więc mogą działać niezależnie od siebie. Głowa długa rozpoczyna się w tym samym miejscu, gdzie początek ma również mięsień półbłoniasty i półścięgnisty, czyli na tylnej powierzchni guza kulszowego (dolna część kości miednicznej). Przyczep początkowy głowy krótkiej znajduje się w górnej połowie kości udowej (warga boczna kresy chropawej). Obie części zbiegają się we wspólne ścięgno łączące się z główką kości strzałkowej. Mięsień dwugłowy znajduje się po zewnętrznej stronie tylnej ściany uda. Półbłoniasty i półścięgnisty biegną za to po wewnętrznej i przyczepiają się do kości piszczelowej. Różnice w położeniu poszczególnych składowych grupy kulszowo-goleniowej można łatwo zaobserwować po ścięgnach znajdujących się z tyłu kolana. Po zewnętrznej stronie biegnie ścięgno dwugłowego, a po wewnętrznej półbłoniastego i półścięgnistego.

[ . . . ]

Aby przeczytać artykuł w wersji elektronicznej, musisz posiadać opłaconą prenumeratę w wersji PREMIUM lub PREMIUM+.

PRZEJDŹ DO PEŁNEJ WERSJI ARTYKUŁU

 Strona 23  Strona 24  Strona 25  Strona 26

ZOBACZ ARTYKUŁY O TEJ SAMEJ TEMATYCE

Piłka nożna to dyscyplina, w której – poza bazową wytrzymałością – o powodzeniu decyduje połączenie co najmniej trzech elementów: techniki, taktyki i szybkości. Jest to nierozerwalna trójca – nawet maestria w dwóch z tych zakresów przy brakach w trzecim skazuje zawodnika na to, że jego rozwój zostanie na pewnym etapie zatrzymany. Doskonałym przykładem możliwości harmonijnego bodźcowania wszystkich trzech jest wykorzystanie przyjęcia kierunkowego. Można je rozwinąć wykorzystując gry zadaniowe...

Trener zapasów często przebywa z zawodnikami podczas wielu godzin treningów, zawodów oraz w trakcie licznych podróży. Wspólnie spędzone chwile nierzadko nadają ich relacji szczególnego wymiaru. Ich kształt zależy nie tylko od przyjętej przez trenera strategii rozwoju młodego zapaśnika czy jego podejścia pedagogiczno- -psychologicznego, lecz również od umiejętności komunikowania się. Jak wobec tego skutecznie rozwijać swoje predyspozycje komunikacyjne? Kilka rozwiązań podsuwa Jerzy Lipski - w przeszłości...