MAGAZYN TRENERA

Konieczność nieustannej poprawy wyników w sporcie wyczynowym wymaga ciągłego poszukiwania niekonwencjonalnych i nowatorskich rozwiązań. Jednym z nich jest wykorzystywanie warunków geograficzno-klimatycznych jako czynnika stymulującego organizm sportowca. Chodzi tu przede wszystkim o stosowanie treningu wysokogórskiego.

Taki trening jest elementem przygotowań praktycznie wszystkich profesjonalnych sportowców uprawiających różne dyscypliny, począwszy od jazdy na rowerze, a skończywszy na boksie.
Od wielu lat środowisko sportowe zainteresowane jest wykorzystywaniem środowiska górskiego dla zwiększenia możliwości wysiłkowych człowieka. Uzyskanie pożądanych korzyści w tym środowisku wymaga jednak dużej rozwagi w planowaniu procesu treningowego, rozwagi opartej na rzetelnych wiadomościach dotyczących zarówno specyfiki środowiska górskiego, jak i jego wpływu na organizm człowieka i na jego możliwości adaptacyjne.
Jednym z bodźców, który zachęcił do naukowej analizy treningu sportowego wysokogórskiego, był fakt wyznaczenia Meksyku na miejsce Letnich Igrzysk Olimpijskich w 1968 r. Geoklimatyczne położenie tego miasta, które zbudowane zostało na wysokości około 2400 m n.p.m., diametralnie wpłynęło na wyniki zawodników nieprzyzwyczajonych do takich warunków. W czasie tych igrzysk sprinterzy ustanowili szereg rekordów świata w wyniku występowania „rzadkiego powietrza”. Z kolei biegacze na średnich i długich dystansach wypadli znacznie gorzej.
W związku z tym nasuwa się lawina pytań: jaka jest optymalna wysokość korzystna do treningu, ile czasu trzeba spędzić na danej wysokości, jak dozować obciążenia treningowe, a także jak długo utrzymują się zmiany w organizmie?
 

ZOBACZ ARTYKUŁY O TEJ SAMEJ TEMATYCE