MAGAZYN TRENERA

Zima to trudny czas dla sportowców. W naszym klimacie trudno wyrwać się z zatłoczonych sal gimnastycznych na świeże powietrze, bo czas ten kojarzy się ze zwiększoną podatnością na choroby i spadkiem formy. Nic bardziej mylnego. Zajęcia w terenie zimową aurą to doskonała zaprawa do wytrzymałości ogólnej. Ćwicząc na śniegu, wykorzystujemy naturalną siłę biegową, wzmacniając u zawodników nie tylko mięśnie nóg, ale też sprawność ogólną. Takie treningi to oczywiście dodatkowa frajda dla młodych zawodników, którzy czują się lepiej, wychodząc na zewnątrz...

TRENING LEKKOATLETYCZNY

Trening w warunkach zimowych może składać się z typowych elementów przygotowania zawodnika do sezonu lekkoatletycznego lub też być jedynie uzupełnieniem innych form treningu. Typowym treningiem może być siła biegowa zawierająca skipy A, B, C, wieloskoki, podskoki, podbiegi (bieg pod górę) lub też przebieżki wykonywane w głębokim śniegu. Wszystkie one pozwalają na wykorzystanie naturalnych warunków do poprawy stabilizacji i siły. Jednak takie ćwiczenia powinny stanowić trening uzupełniający – intensywny trening na niestabilnym podłożu może znacznie zaburzyć technikę biegu. Trening rozpoczynamy rozgrzewką (10–15 minut truchtu), następnie przechodzimy do odcinków siły biegowej, przebieżek, a na koniec schłodzenia organizmu (10 minut truchtu).

Biegi w terenie

Kolejnym wariantem zimowego treningu mogą być biegi terenowe, tzw. crossy. Wykorzystując różne formy fartleku, czyli treningu opartego na zmienności intensywności w zależności od ukształtowania terenu, możemy w atrakcyjnej formie wykonać trening wytrzymałości ogólnej. Okresowe zmiany intensywności, spowodowane np. podbiegiem pod górę, zwiększają siłę i wytrzymałość zawodnika. Będąc na obozach lub zimowiskach, można w ten sposób zaplanować wycieczki górskie lub terenowe. Pamiętajmy wcześniej o dokładnym sprawdzeniu trasy, a w górach o zagrożeniu lawinowym. Poza tym dopasowujemy długość i trudność trasy do naszej grupy – w przypadku słabszych uczestników bieg przeplatamy marszem (zwłaszcza pod górę), planujemy postoje, aby scalić grupę, lub dzielimy zespół na podgrupy, ustalając konkretne cele (np. najsilniejsi zawodnicy wyruszają odpowiednio później i mają za zadanie dogonić grupę poprzednią).

Aby przeczytać artykuł w wersji elektronicznej, musisz posiadać opłaconą prenumeratę w wersji PREMIUM.

ZOBACZ ARTYKUŁY O TEJ SAMEJ TEMATYCE

Rywalizacja sportowa jest prototypem wszelkiego współzawodnictwa pomiędzy ludźmi. Nasz gatunek walczył i ścigał się w różnych aspektach swojego bytu jeszcze długo przed antycznymi igrzyskami, które formalizowały taką rywalizację. Chociaż grywalizacja ma swoje korzenie w sporcie, to jednak nie sport, a przemysł komputerowy przeniósł ją na kolejny poziom. Badania nad grami komputerowymi pozwoliły lepiej zrozumieć ten fenomen. Jak je odnieść do sportu?

„KREATYWNY – TWORZĄCY COŚ NOWEGO LUB ORYGINALNEGO” Definicja kreatywności w piłce nożnej ma zdecydowanie szersze znaczenie niż to, które ma odniesienie do rzeczywistości, ale tej niesportowej. Rozmawiając o kreatywności w piłce nożnej, nasuwają się nam od razu skojarzenia z zawodnikami wybitnymi, umiejącymi jednym zagraniem przesądzić losy meczu, podać tak, jak nikt inny by tego nie zrobił.Nazwiska takie jak Ronaldinho, Messi, Zidane przychodzą nam na myśl jako najlepsze przykłady zawodników kreatywnych. Zawodnik kreatywny to esencja piłki nożnej....