MAGAZYN TRENERA

Louis van Gaal jest jednym z najskuteczniejszych trenerów swojej generacji. Zdobył ligowe tytuły praktycznie ze wszystkimi klubami, z którymi pracował (Ajax Amsterdam, FC Barcelona, AZ Alkmaar i Bayern Monachium) i jest wychwalany pod niebiosa za umiejętności taktyczne. Spośród innych trenerów wyróżnia go nieprzeciętny charakter, przez co polaryzuje otoczenie. Jak wszystkie wybitne jednostki, ma zwolenników i przeciwników. On jednak nic sobie nie robi z tego, co mówią o nim inni. Ma swoje...

Louis van Gaal urodził się 8 sierpnia 1951 r. w Amsterdamie. Był najmłodszym dzieckiem spośród dziewięciorga rodzeństwa. Jego ojciec zmarł, gdy Louis miał zaledwie 11 lat, więc szybko musiał osiągnąć samodzielność. Miał szczęśliwe dzieciństwo – tak je wspomina – ale zdominowane przez dyscyplinę i porządek. Podczas kilkunastu lat (1972­1987) kariery piłkarskiej wy­ stępował jako pomocnik w kilku klubach w Belgii i Holandii, jednak nie osiągnął większych sukcesów. Jako trener zaczął pracę w grupach młodzieżowych Ajaxu Amsterdam. Spędził tam w sumie ponad 11 lat, pracując nawet jako trener gimnastyki. Szkolił momentami około 50 podopiecznych, spośród których część chorowała na różne zaburzenia, a innych określano mianem „trudnej młodzieży”. Uczniowie byli albo całkowicie posłuszni trenerowi, albo ciągle się buntowali. Musiał więc znaleźć na nich sposób. Już wtedy osiągał swoje małe suk­ cesy, a w szkole dzieci zaczęły go uwielbiać. Poza tym kochał swoją pracę. Kształtowanie młodych zawodników stało się jego silną stroną, co później bardzo przydało się w pracy.

Ajax Amsterdam

W Ajaxie zaczynał w grupie młodzieżowej, później był asystentem pierw­ szego trenera – Leo Beenhakkera. W 1991 r., po odejściu Beenhakkera do Realu Madryt, został jego następcą. Sześć lat pracy, które van Gaal spędził w pierwszej drużynie Ajaxu, uważa się za najlepsze w historii klubu. W sezonie 1994/1995 nie przegrał żadnego meczu, ani w lidze krajowej, ani w Lidze Mistrzów. Grał ponadto najmłodszym składem w historii. To dzięki niemu Ajax wrócił do elity holenderskiej ligi, zdobywając Puchar Holandii i trzykrotnie mistrzostwo kraju (’94, ’95 i ’96). Wygrał również Puchar UEFA, Puchar Mistrzów i Superpuchar Europy. Udało mu się odkryć i oszlifować kilka talentów holenderskiego piłkarstwa. Jego wychowankami byli m.in.: Edwin van der Sar, Marc Overmars, Edgar Davids, Frank i Ronald de Boer, Clarence Seedorf, Dennis Bergkamp i Patrick Kluivert. Gra zespołu oparta była na twardej dyscyplinie i skrupulatnie dopracowanej taktyce, której realizacji ściśle pilnował. Ówczesny Ajax grał efektywnie, był jednym z najbardziej ofensywnych zespołów w Europie. Van Gaal wprowadził wiele rygo­ rystycznych zasad. Nie wolno było czytać gazety podczas wspólnego śniadania zespołu, koszulka zawsze wciągnięta do spodenek. Gdy grali z byłym zespołem któregoś z zawodników, ten musiał opowiedzieć drużynie o wadach i zaletach swojego byłego zespołu. Wtedy też utrwalił się boiskowy obraz szkoleniowca – pilnującego dyscypliny, chłodnego analityka z nieodłącznym notesem w ręku.

FC Barcelona

W 1997 r. van Gaal przeniósł się do FC Barcelona. Pomimo sukcesów na podwórku krajowym (dwa razy mistrzostwo kraju i raz Copa del Rey) nie zdołał wyjść z grupy w Lidze Mistrzów. Poza tym krytykowano go za masowe sprowadzanie holenderskich zawodników (w sezonie 1999/2000 w podstawowej jedenastce było nawet 9 zawodników z Holandii). Fani witali go gwizdami, a żegnali po każdym meczu białymi chusteczkami. Słów krytyki nie szczędziły także media. Doprowadziło to do dymisji van Gaala w maju 2000 roku, 2 dni po przegranej rywalizacji w lidze z Deportivo La Coruña. Wypowiedział wtedy słynne słowa: „Amigos de la prensa. Yo me voy. Felicidades” („Przyjaciele dziennikarze. Wyjeżdżam. Moje gratulacje”).

Aby przeczytać artykuł w wersji elektronicznej, musisz posiadać opłaconą prenumeratę w wersji PREMIUM.

PRZEJDŹ DO PEŁNEJ WERSJI ARTYKUŁU

 Strona 16  Strona 17  Strona 18  Strona 19

ZOBACZ ARTYKUŁY O TEJ SAMEJ TEMATYCE

Rolą trenera jest odpowiednie zaplanowanie procesu treningowego, tak aby uniknąć przemęczenia i przetrenowania. Zadanie to jest szczególnie trudne, bo nie zawsze samopoczucie i ogólna ocena zdrowia zapewniają prawidłową informację o tym, jak organizm sportowca reaguje na trening. Aby właściwie ocenić stan zawodnika, konieczne są szczegółowe analizy i szeroko pojęte środki kontroli. Trzeba też wiedzieć, jak zmieniają się fizjologiczne wskaźniki zmęczenia podczas wysiłku oraz znać metody ich badania.

Przygotowanie motoryczne tenisistów stawiane jest dziś na równi z treningiem specjalistycznym i w zależności od wieku, a także poziomu wytrenowania zawiera się w jego strukturze lub stanowi odrębną jednostkę treningową. Nie tak dawno temu zawodnicy szkoleni byli przeważnie przez jednego trenera, którego zadaniem było nie tylko wypracowanie perfekcyjnej techniki i schematów taktycznych, ale również zadbanie o harmonijny rozwój fizyczny, zapobieganie kontuzjom, kształtowanie prawidłowych nawyków...