MAGAZYN TRENERA

Antonio Conte musiał od samego początku udowadniać swoją wartość. Jako zawodnik wspinał się kolejno po szczeblach piłkarskiej kariery, walcząc z kontuzjami. Jako trener dostał rolę odbudowania utraconej pozycji wielkiego Juventusu, a później reprezentacji Włoch. Zawsze jednak jego cechami były: nieustępliwość, entuzjazm i żądza sukcesu. Jego styl gry to szybki i widowiskowy futbol. Jako trener wyróżnia się, opracowując niestandardowe koncepcje taktyczne i budując u swoich piłkarzy ogromną motywację. W obu rolach – zawodnika...

Conte urodził się 31 lipca 1969 r. w miejscowości Lecce na południu Włoch. Początki kariery piłkarskiej młody Antonio związał z miejscowym klubem – był wychowankiem US Juventiny Lecce, kierowanej przez jego ojca. Zaczynał tam już jako 9-latek, by rozegrać w sumie 89 meczów. W 1986 r., grając już w pierwszym zespole, zadebiutował w Serie A w meczu przeciwko Pisa Calcio (1:1). Miał wtedy zaledwie 16 lat, 8 miesięcy i 13 dni. Ale jego kariera na dobre rozpoczęła się dopiero kilka lat później. Latem 1991 r. został kupiony za 7 miliardów lirów do słynnego Juventusu Turyn, prowadzonego w tym czasie przez Giovanniego Trapattoniego. 17 listopada 1991 r. zadebiutował w koszulce Juventusu w meczu derbowym z Torino FC. Z drużyną „Juve” odniósł wiele znaczących sukcesów, między innymi pięć tytułów mistrza Serie A, w 1993 roku wygrał Puchar UEFA, a w 1996 Ligę Mistrzów. W 1996 roku, po odejściu Gianluca Vialliego i Fabrizia Ravanelliego, dostąpił kolejnego wyróżnienia – został kapitanem swojej drużyny. Podczas tych przeszło dwunastu lat rozegrał 419 meczów i strzelił 44 gole. 4 kwietnia 2004 r. rozegrał ostatni mecz w Serie A w Juventusie na San Siro, wygrany z Interem 3:2.

Kadra

Conte udanie zaistniał również w kadrze narodowej. 27 maja 1994 r. zadebiutował w reprezentacji Włoch, grając w meczu towarzyskim przeciwko Finlandii (2:0). Występował w meczach ćwierćfinałowym i półfinałowym MŚ 1994, ale nie zagrał w finale z Brazylią z powodu kontuzji (Włosi po bezbramkowym remisie przegrali w rzutach karnych). Przez kontuzję nie mógł zagrać w Euro 1996. 27 marca 1999 r. strzelił pierwszego gola dla drużyny narodowej w meczu eliminacyjnym do Mistrzostw Europy przeciwko Danii (2:1). Brał także udział w Euro 2000, gdzie Włosi zajęli drugie miejsce. 24 czerwca 2000 r. zagrał swój ostatni mecz w koszulce kadry, wygranej przez Włoch w ćwierćfinale Mistrzostw Europy przeciwko Rumunii (2:0).

Umiejętności piłkarskie

Grając jako pomocnik, Conte stał się jednym z najbardziej wyróżniających się i wszechstronnych graczy w klubie. Otrzymał to miano z powodu swojej nieustępliwości, doskonałych umiejętności technicznych i wrodzonych zdolności przywódczych. Conte wyróżniał się walecznością, energicznością i uniwersalnością na pozycji pomocnika, które pokazywał przez całą swoją karierę. Mógł grać praktycznie na każdej pozycji w środku pola. Znany był z dokładnego pilnowania i umiejętności rozpoczęcia ataku przez szybkie odwrócenie obrony i przejście do ofensywy. Okazjonalnie zdobywał również spektakularne bramki, a także był dobry w grze w powietrzu.

Aby przeczytać artykuł w wersji elektronicznej, musisz posiadać opłaconą prenumeratę w wersji PREMIUM.

PRZEJDŹ DO PEŁNEJ WERSJI ARTYKUŁU

 Strona 24  Strona 25  Strona 26  Strona 27  Strona 28  Strona 29

ZOBACZ ARTYKUŁY O TEJ SAMEJ TEMATYCE

Jedną z najważniejszych cech motorycznych zawodników uprawiających piłkę nożną jest szybkość. O uzyskaniu przewagi nad rywalem decyduje często nie tyle umiejętność przeprowadzenia pięknej akcji, ale raczej tempo jej rozegrania. Dlatego tak istotne jest, aby odpowiednio uwzględnić tę cechę w treningu motorycznym.

O metodach treningowych, zasadach kwalifikacji i kontrowersjach w polskim sporcie ze Zbigniewem Królem, trenerem kadry narodowej Polskiego Związku Lekkiej Atletyki rozmawia Jakub Jelonek. Podczas ostatnich Mistrzostw Europy w Lekkiej Atletyce w Zurychu Adam Kszczot zdobył złoty medal. To Pana wychowanek. Jakie były te mistrzostwa?