MAGAZYN TRENERA

Aktywność fizyczna nierozerwalnie łączy się z radzeniem sobie z przeciwnościami. To właśnie sport wpisuje się w definicję gry o sumie zerowej, gdzie zysk jednego gracza jest równy przegranej drugiego. Wygrana oraz porażka są nieodłącznym elementem rywalizacji. To jedna z nielicznych dziedzin życia, która jest tak jednoznaczna i sprowadza się do systemu zerojedynkowego. Zaakceptowanie tego faktu oraz umiejętna analiza wyniku rywalizacji staje się w tym aspekcie kluczowym elementem. W jaki sposób wykorzystać przegraną do tego,...

Wyjaśnij pojęcie

Co dla ciebie, jako zawodnika lub trenera, oznacza słowo porażka? I czym różni się od przegranej? Z pewnością odpowiedź na tak postawione pytania będzie zależeć od sposobu postrzegania samej rywalizacji, a także jej końcowego wyniku. Czy skupiasz się na jakości wykonania zadań, które sobie wyznaczyłeś, czy tylko na końcowym wyniku? Jedną z definicji porażki jest brak realizacji celów zadaniowych podczas współzawodnictwa. Drugim wyjaśnieniem, nazywanym też przegraną, jest zakończenie startu z mniejszą liczbą punktów lub gorszym czasem niż przeciwnicy. Jak można zauważyć, to 2 różne definicje porażki/przegranej. Warto jednak pamiętać, że możesz przegrać mecz, a mimo to zrealizować cele mistrzowskie (skupiające się na rozwoju, poprawie elementów technicznych czy taktycznych), czyli rozegrać bardzo dobrze jakościowo zawody, może nawet jedne z najlepszych w twojej karierze. Jednocześnie możliwe jest, że rozstrzygasz stan rywalizacji na swoją korzyść, ale nie jesteś zadowolony z jakości swojego występu.

Refleksja nad pojęciem przegranej lub porażki w sposób naturalny prowadzi do tematu stawiania sobie celów w sporcie oraz ich realizacji. Warto pamiętać o dwóch głównych rodzajach dążeń i ich specyfice. Cele wynikowe (np. pokonanie określonego zawodnika, zajęcie danego miejsca na zawodach czy w rankingu) są uzależnione od wielu czynników pozostających poza wpływem zawodnika takich jak m.in.: dyspozycja przeciwnika, warunki atmosferyczne, decyzje sędziego. Cele mistrzowskie natomiast (np. utrzymywanie skutecznego przyjęcia zagrywki na określonym poziomie procentowym, walka o każdą piłkę niezależnie od wyniku, dbanie o pozytywny dialog i nastawienie do rywalizacji) wiążą się z procesem uczenia się, rozwojem, wysiłkiem i profesjonalizmem. Zawodnik nie może bezpośrednio kontrolować samego wygrywania/rezultatu. Pod jego wpływem pozostaje jednak wysiłek, zaangażowanie oraz postawa, jaką prezentuje. Wyznaczone cele określają relację pomiędzy sukcesem a porażką. Wskazują ponadto drogę do analizy ewentualnego niepowodzenia. Cele umiejscowione w samym procesie wykonywania zadania dają poczucie sukcesu nawet w przypadku przegranej, kontroli nad efektem realizacji oraz zmniejszają uczucie bezradności w trudnych momentach. Wyznaczenie celów mistrzowskich optymalizuje, a także ułatwia analizę porażki, a więc etapu niezbędnego do poczucia wzrostu poziomu wykonania.

Aby przeczytać artykuł w wersji elektronicznej, musisz posiadać opłaconą prenumeratę w wersji PREMIUM.

PRZEJDŹ DO PEŁNEJ WERSJI ARTYKUŁU

 Strona 59  Strona 60  Strona 61  Strona 62  Strona 63

ZOBACZ ARTYKUŁY O TEJ SAMEJ TEMATYCE

Kiedy w 2014 r. zostałem poproszony o stworzenie programu nauczania przedmiotu pt. „psychologia sportu” dla XI Liceum Sportowego w Gliwicach, bardzo się ucieszyłem. Od razu byłem przekonany co do trafności tego projektu i dostrzegałem w nim spory potencjał dla rozwoju mojej lokalnej, sportowej społeczności. Po 2 latach realizacji autorskiego programu mogę stwierdzić, że było warto! W tym artykule opowiem o założeniach przedmiotu, mojej filozofii pracy oraz jej efektach.

Wszyscy dobrze znamy słowa tytułu tego artykułu, które mają pozornie chwalić, ale w gruncie rzeczy bardziej dyskredytują szkoleniowca, o którym się wspomina. To takie poklepanie po plecach z równoczesnym naklejeniem karteczki z napisem „kopnij mnie”. Rodzi się tu zasadne pytanie o to, co faktycznie czyni trenera dobrym i czy są to wyłącznie wyniki?