MAGAZYN TRENERA

Płaskostopie to zniekształcenie stopy, które polega na obniżeniu naturalnych sklepień, w wyniku czego stopa staje się prawie (lub zupełnie) płaska. Wraz z płaskostopiem prędzej czy później pojawią się inne problemy zdrowotne. Wada ta może być szczególnie uciążliwa dla sportowców, nie można jej zatem lekceważyć.

Stopa to kończyna, która w trakcie filogenezy przeszła wiele zmian przystosowujących ją do przenoszenia dużych i dynamicznych obciążeń, musi więc być dość silna, aby utrzymać ciężar całego ciała i jednocześnie amortyzować wstrząsy podczas przemieszczania się. Jest zbudowana z 26 kości, 19 mięśni, 33 stawów i 100 więzadeł. Prawidłowa budowa i wydolność stopy znacząco wpływają na zdolności ruchowe człowieka, które są bardzo ważne w życiu codziennym, jak również przy uprawianiu większości dyscyplin sportowych.

Nad prawidłowym kształtem stopy czuwają w śródstopiu trzy łuki: przyśrodkowy łuk podłużny, zewnętrzny podłużny i poprzeczny – dzięki nim prawidłowo zbudowana stopa nie powinna nigdy ściśle przylegać do podłoża. Sklepienie stopy, tworzone przez wspomniane łuki, pełni rolę amortyzatora wstrząsów, chroni narządy wewnętrzne oraz ośrodkowy układ nerwowy przed mikrourazami powstającymi w trakcie przemieszczania się. Podczas chodzenia łuki się rozciągają, po czym wracają do poprzedniego kształtu. Gdy jeden z nich jest osłabiony, spłaszczony lub całkowicie zaniknął, wtedy mówi się o płaskostopiu.

Płaskostopie może być wrodzone, ale może też wykształcić się z wiekiem. Najczęściej wykrywa się je u dzieci i młodzieży. U dorosłych rozróżnia się dwa rodzaje płaskostopia: podłużne, które wynika z rozluźnienia łuku dynamicznego przyśrodkowego i poprzeczne (najczęściej spotykane), w którym rozluźnieniu ulega łuk poprzeczny przedni. Nie należy zapominać, że często obie wady występują jednocześnie. Częściej wadę tę spotyka się u kobiet, zwłaszcza w okresie menopauzy, kiedy obniża się poziom estrogenów, hormonów odpowiedzialnych za prawidłowe napięcie tkankowe.

Aby przeczytać artykuł w wersji elektronicznej, musisz posiadać opłaconą prenumeratę w wersji PREMIUM.

PRZEJDŹ DO PEŁNEJ WERSJI ARTYKUŁU

 Strona 66  Strona 67  Strona 68  Strona 69  Strona 70

ZOBACZ ARTYKUŁY O TEJ SAMEJ TEMATYCE

Współpraca ze sportowcem wymaga od psychologa nie tylko umiejętności profesjonalnych, lecz także znajomości konkretnej dyscypliny sportu i jej specyfiki oraz stałej refleksji nad poziomem własnej pracy. Zainteresowanie tą dziedziną psychologii jest w Polsce coraz bardziej widoczne, kierunki kształcenia w tym zakresie otwierają kolejne uczelnie, a oferta szkoleń jest imponująca. Istnieją olbrzymie możliwości poszerzania wiedzy i zastosowania psychologii do poprawiania osiągnięć sportowych.